Ta strona wykorzystuje pliki cookies ("ciasteczka"). Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce.

Historia Parafii p.w. Dobrego Pasterza w Lublinie

 

W roku 1973 na prośbę ks. bpa Bolesława Pylaka jeden z księży Sercanów (ks.Franciszek Hajnowski) objął opieką duszpasterską dzieci i młodzież ze Szkoły Podstawowej nr 34 oraz młodzież z Zasadniczej Szkoły Dziewiarskiej przy ul. Kosmowskiej (ówczesna parafia św. Mikołaja na Czwartku) na Czechowie w Lublinie. Pierwszy punkt katechetyczny znajdował się wtedy przy ul. Wójtowicza. Jednocześnie trwały starania o możliwość budowy domu katechetycznego.

Choć ówczesna dzielnica „Czechów”, to tylko ulice dzisiejszego tzw. Starego Czechowa, wiadomo było już wtedy o powstaniu tu w przyszłości nowoczesnych bloków mieszkalnych i znacznym wzroście liczby mieszkańców. Należało zatem myśleć o potrzebie nowego domu katechetycznego, a także kościoła.

20 sierpnia 1977 r. w pierwszy dzień nauki w szkole, dzieci zostały wprowadzone do nowych salek katechetycznych przy ul. Leśmiana w jednorodzinnym domu nabytym przez Zgromadzenie.

W jedną z sobót września 1977 r. na zaproszenie władz zakonnych ks. bp Ordynariusz Bolesław Pylak dokonał poświęcenia domu, dał obietnicę utworzenia na Czechowie nowej parafii i budowy kościoła.

Po wyborze 16 października 1978 r. Polaka Karola kard. Wojtyły na papieża, ks. Stanisław Filipiak SCJ na 22 października 1978 r., czyli na dzień inauguracji jego pontyfikatu jako Jana Pawła II – zaprosił dzieci i ich rodziców do punktu katechetycznego przy ul. Leśmiana na pierwszą Mszą św., którą zaczął tu codziennie sprawować. Z każdą niedzielą przybywało wiernych na Mszy św., którzy szybko dowiadywali się o istnieniu kaplicy w punkcie katechetycznym przy ul. Leśmiana.

6 kwietnia 1980 r. ks. bp Bolesław Pylak wydał pozwolenie na budowę kościoła, a w grudniu 1980 r. dekret o utworzeniu samodzielnego ośrodka duszpasterskiego p.w. Dobrego Pasterza.

W kwietniu 1985 r. wierni postawili krzyż na placu przy ul. Lipińskiego, przy którym się modlili we dnie i czuwali w nocy, pragnąc to miejsce uzyskać pod budowę kościoła. Pod wpływem nacisku wiernych 22 maja 1987 r. Wojewoda Lubelski wydał decyzję o lokalizacji nowego kościoła nie w miejscu najbardziej dogodnym, lecz nieco dalej przy ul. Radzyńskiej. W odpowiedzi na to, biskup Ordynariusz Bolesław Pylak wydał 23 lipca 1987 r. dekret o erygowaniu parafii p.w. Dobrego Pasterza, mianując ks. Zdzisława Kozioła SCJ proboszczem tejże parafii, a 30 sierpnia 1987 roku poświęcił plac pod budowę nowego kościoła. Po wydaniu 31 sierpnia 1988 roku przez Urząd Wojewódzki w Lublinie zezwolenia na rozpoczęcie budowy obiektu sakralnego przy ul. Radzyńskiej, we wrześniu tegoż roku rozpoczęto wznoszenie prowizorycznej kaplicy, w której 25 grudnia została odprawiona pierwsza „Pasterka”. W tej kaplicy do Wielkanocy odprawiano Msze św. tylko w niedziele i święta, a w dnie powszednie natomiast w kaplicy przy ul. Leśmiana.

30 czerwca 1991 roku aktu wmurowania kamienia węgielnego pod kościół Dobrego Pasterza, przywiezionego z Jasnej Góry, a poświęconego przez Ojca Świętego Jana Pawła II w czasie III Pielgrzymki do Polski dokonał Ordynariusz Lubelski bp Bolesław Pylak. 10 października 1992 roku przełożony prowincjalny ks. Czesław Konior SCJ poświęcił i oddał do użytku część domu zakonnego wznoszonego obok kościoła.

25 grudnia 1994 roku została odprawiona pierwsza „Pasterka” w nowym, jeszcze niewykończonym kościele Dobrego Pasterza.

W sierpniu 1995 roku ks. Zdzisław Kozioł zakończył pełnienie swych obowiązków jako proboszcz parafii Dobrego Pasterza, a jego miejsce zajął nowy proboszcz ks. Stefan Zabdyr SCJ, który 16 listopada, został zamianowany pierwszym formalnym rektorem wspólnoty zakonnej.

Od 30 listopada 1997 r. Msze święte odprawiane były już w nowym kościele p.w. Dobrego Pasterza, pobłogosławionym przez ks. abpa Józefa Życińskiego.

29 czerwca 1998 r. została odprawiona ostatnia Msza św. w prowizorycznej kaplicy przy ul. Leśmiana w związku z decyzją jej likwidacji przez Księdza Arcybiskupa. Wiosną 2004 r. dokonano rozbiórki prowizorycznej kaplicy przy ul. Radzyńskiej, istniejącej obok nowego kościoła.

W domu zakonnym przy kościele mieszka wspólnota księży, złożona nie tylko duszpasterzy, lecz także księży studentów KUL oraz wykładowców wyższych uczelni Lublina.