W dniach od 12 do 17 lipca odbyła się pielgrzymka do Fatimy z naszej parafii. Jej uczestnikami byli nie tylko parafianie, ale także pielgrzymi z Wilkołaza, Stopnicy, Krakowa, Hrubieszowa, Tomaszowa i Lublina. Pilotem i przewodnikiem był Pan Bogusław Murlak, a opiekunem duchowym ks. proboszcz Florian Gruca SCJ.

 

 

        Te dwa cytaty dają odpowiedź na pytanie: czy warto odwiedzić Fatimę i inne miejsca w Portugalii? Wszyscy wiemy, iż Fatima to miejsce kultu i objawień Najświętszej Maryi Panny. Tu w roku 1917 od maja do października 13. każdego miesiąca trzem pastuszkom objawiała się Matka Boża. Ogromna ilość pielgrzymów przybywających z całego świata, modlitwy różańcowe i procesje stwarzają atmosferę zadumy.

        W tym miejscu i w takich momentach człowiek zapomina o wszystkich troskach dnia codziennego. Oprócz tego świętego miejsca, jakim jest Fatima, w Portugalii znajduje się mnóstwo zabytków. Wiele z nich jest obiektami najwyższej, światowej klasy. W czasie tej pielgrzymki dzięki naszemu przewodnikowi mieliśmy okazję odwiedzić je i poznać ich historię. Zakon Chrystusa, wcześniej Zakon Rycerzy Templariuszy w Tomar. Mieszają się w nim różne style: gotycki, romański, manueliński i renesansowy.

        Drugą perłą tych okolic jest Mosteiro de Santa Maria da Vitória w Batalha – wybudowany przez króla Joao po zwycięstwie nad Kastylijczykami, co zapewniło 200 lat niezależności Portugalii. Spotkać tu można jedyne na świecie niedokończone kaplice – nie ma sufitu, ani sklepienia. Błękit nieba, plus bogactwo rzeźb tworzy niepowtarzalny styl.

        Godne uwagi są również: kościół i królewskie opactwo Świętej Maryi w Alcobaça, które wpisane są przez UNESCO na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego.

        Zwiedzając środkową część Portugalii nie można nie zatrzymać się w Nazaré, które dzieli się na dolne i górne. W niżej położonej części miasta znajduje się plaża obmywana falami oceanu. Specjalnością restauracji są grilowane sardynki (sprawdziliśmy to osobiście).

        Na wysokości 110 m nad skarpą wznosi się Ermida da Memória, kapliczka ku czci Najświętszej Pani z Nazaré, która cudem uratowała od śmierci jednego z dostojników.

        Trzeci dzień pielgrzymki był równie wzruszający i pełen zadumy. Droga do wioski, w której mieszkali pastuszkowie, poprzedzona była niewielkimi kapliczkami. Wspólnie odprawiliśmy przy nich drogę krzyżową. Piękne stacje i krajobraz nie pozwoliły przeżyć tego inaczej. Nie czuliśmy zmęczenia i upału (ponad 40 stopni C).

        Rodzinna wioska Aljustrel przenosi nas do początku XX wieku. Świetnie zachowane domy, zarówno Łucji jak i Franciszka i Hiacynty. Przeżyciem niezwykłym było spotkanie członka rodziny Franciszka i Hiacynty. Jest to starszy człowiek, pełen radości i uśmiechu, który potrafi stworzyć wokół siebie niepowtarzalną atmosferę.

        Na pewno pielgrzymka ta pozostawi na długo w pamięci chwile spędzone w Sanktuarium na modlitwie oraz wspaniałe obrazy kamienistych pagórków i wciskającego się w głąb lądu oceanu.

        Drogi czytelniku! Nie myśl, że czytając to przeżyjesz to, co my. Obrazy i te przeżycia zarezerwowane są dla tych, którzy odwiedzą Fatimę.

                                                                                                                                            Uczestniczka z Lublina

        Przybyłam na fatimską pielgrzymkę z różańcem w ręku, z imieniem Matki Bożej na ustach, z pieśnią dziękczynienia Bogu w sercu i z licznymi prośbami.

        Pielgrzymka na sam kraniec Europy to niezwykłe wydarzenie w moim życiu, trudne do opisania.

       Piszę te słowa w trakcie pobytu w Fatimie. Przed chwilą wróciłam z drogi krzyżowej, gdzie w zieleni dębów i drzew oliwkowych wznoszą się białe kapliczki – 14 stacji i najnowsza piętnasta przedstawiająca zmartwychwstanie Chrystusa.

        Nie chcę wrażeń i przeżyć duchowych pielgrzyma mieszać z wrażeniami turystki. Jestem oszołomiona i zachwycona.

       Dla nas, katolików odwiedzenie Fatimy, gdzie Matka Boża objawiła się trojgu pastuszkom, jest głównym celem wędrówki. Pani jaśniejsza od słońca – jak mówiły dzieci – wybrała to miejsce, aby wezwać nas, świat, do nawrócenia, pokuty, modlitwy i do ofiarowania się Jej Niepokalanemu Sercu. Codziennie o zmroku przed bazyliką Matki Bożej Różańcowej, gdzie usytuowana jest niewielka Kapliczka Objawień – serce sanktuarium, wraz z pielgrzymami z całego świata uczestniczyłam w modlitwie różańcowej, a później przy blasku świec w procesji fatimskiej.

        Przesłanie pokoju i nadziei jest tak silne, że wyjadę bogatsza na duchu. Odjadę z radością, ale i tęsknotą.

        Przyjm nasza Matko moją modlitwę, pobłogosław i umocnij w dobrych zamiarach. Udziel nam swego błogosławieństwa o Pani i okaż miłosierną miłość.

                                                                                                      Danuta – uczestniczka pielgrzymki z parafii wilkołaskiej

        W związku z przejściem na emeryturę planowałam za finansową odprawę z zakładu pracy zafundować sobie wycieczkę zagraniczną. Kiedy podczas styczniowej niedzielnej Mszy Św. dowiedziałam się o pielgrzymce do Fatimy – nie wahałam się ani chwili. Portugalia to piękny i katolicki kraj, a kult Matki Boskiej Różańcowej z Fatimy wykracza daleko poza granice tego państwa. Wyjazd miał nastąpić w lipcu (12-17.07.2006 r.). Szybko minęło kilka miesięcy i w dniu 13 lipca br. wraz z całą „grupą lubelską” stanęłam przed figurą „Naszej Pani” (jak mawiają tubylcy) w Kaplicy Objawień w Sanktuarium Matki Boskiej. Tak jak większość pielgrzymujących i ja także pojechałam podziękować za opiekę nad moją rodziną, za to, że wszyscy jesteśmy zdrowi, mamy pracę i dach nad głową. Prosiłam także o dalszą opiekę, zwłaszcza nad synową, która spodziewa się dziecka. Za to także dziękowałam Matce Najświętszej, bo o byciu babcią marzyłam w skrytości serca od kilku lat.

        Wyjazd oraz pobyt w Fatimie pozwolił mi na inne spojrzenie na dotychczasowe życie, na problemy, które teraz wydają mi się „problemikami”. W naszej grupie było dwóch panów niepełnosprawnych – częściowo sparaliżowanych – na wózkach. Trzeba było widzieć ich ogromne cierpienie fizyczne oraz spokój i pogodę ducha z jaką przyjmowali wszelkie niedogodności, czy ogromne upały (do 50 st. C w cieniu). Jak byli wdzięczni wszystkim tym, dzięki którym mogli tę pielgrzymkę odbyć i zwiedzić wiele miejsc, czy uczestniczyć we Mszach Św. i procesjach różańcowych późnymi wieczorami na terenie Sanktuarium.

        Czy trzeba było jechać do Fatimy? Myślę, że tak być musiało. Podróż w grupie nieznanych osób, wspólna modlitwa z tysiącami wiernych z całego świata, spotkanie ludzi niepełnosprawnych i czas na refleksję nad dotychczasowym życiem. Teraz wiem, że nie wolno marnotrawić czasu na rzeczy błahe, nieistotne – życie jest na to zbyt krótkie. Im częściej dostrzegamy bliźniego, wiemy, że nie jesteśmy sami. Im więcej damy – tym więcej będzie nam dane. Czy to takie trudne? Dla wielu, niestety – najtrudniejsze.

                                                                                                                                            Bronisława G.

        Każdy myślący człowiek wie, co to jest FATIMA. Dla wyznawcy rzymskokatolickiej wiary jest to miejsce święte, cudowne. To miejsce odwiedzała Matka Boga i ludzi. Matka Boża ukazywała się pastuszkom, przekazując im życzenie swego SYNA, bo wynikła konieczność ratowania ludzkiego plemienia przed zagładą i potępieniem. Przed gniewem Bożym świat i teraz potrzebuje ratunku. Może bardziej niż w roku 1917, ale żeby zasłużyć na MIŁOSIERDZIE BOŻE to trzeba wierzyć i odmawiać różaniec. Trzymając w garści różaniec, czujemy oparcie i nadzieję. Nic wtedy nie jest już straszne.

        Piszący te słowa jest paralitykiem, od urodzenia przykutym do wózka. Wymaga specjalnej troski w najdrobniejszych szczegółach. Duszę ma rogatą, buntowniczą. Przeżycia ostatniego okresu sprawiły, że wnętrze miał popękane, jak stary, gliniany garnek. Żeby być człowiekiem, żeby zachować człowieczeństwo w wątłym ciele, konieczne było pokazać się u cudownego lekarza. Najcudowniejszym lekarzem jest Matka Boża. Matka Boża od dawna wiedziała, że potrzebuję pomocy i w sposób cudowny (tak to czuję) wezwała mnie do siebie dnia 12.07.2006 do Fatimy.

        Wszelkie plany Boże realizują się przez ludzi. Mój plan wyjazdu do Fatimy zaczął się realizować w autokarze na trasie Kraków - Lublin, kiedy wracałem ze spotkania z Ojcem Świętym Benedyktem XVI. W luźnej rozmowie prowadzonej w autokarze z Panem Bogusiem Murlakiem dowiedziałem się, że są wolne dwa miejsca w grupie pielgrzymkowej do Fatimy. Na wieść o tym, zacząłem głośno wzdychać. Tak głośno, że mój opiekun - Wenancjusz zaniepokoił się o moje samopoczucie. Musiałem tłumaczyć się i podawać powody moich jęków. Wtedy zapadła decyzja: jedziemy razem do Fatimy! Bez zastanowienia wyraziłem zgodę.

Andrzej Szymczakowski