W dniach 26-27 września 2009 roku wzięłam udział w pielgrzymce do Kalwarii Pacławskiej, Przemyśla, Jarosławia i Leżajska. Cieszę się bardzo, że mogłam modlić się i wielbić Pana Boga i Matkę Bożą wspólnie z innymi pielgrzymami, jak i indywidualnie w pięknych świątyniach, które są dla mnie „oazą” ciszy, spokoju i radości ducha. Tak pięknie przecież o modlitwie pisał ks. Jan Twardowski: Modlitwa jak pogoda, bo jeśli ktoś się modli Pan Bóg w nim oddycha.

    W Kalwarii Pacławskiej powitała nas Matka Boża słowami: Witaj w mym domu strudzony pielgrzymie. Sanktuarium to jest uważane za Jasną Górę Podkarpacia. Maryja z cudownego obrazu nazywana jest Matką Bożą Słuchającą. O dziejach tego obrazu, historii świątyni i klasztoru opowiedział nam pracujący w Kalwarii pan organista. Losy cudownego obrazu Matki Bożej Słuchającej przedstawione są również na tablicy ściennej przed wejściem do kościoła.

    W dniach 29-30.08.2009 roku z parafii pw. Dobrego Pasterza wyruszyła pielgrzymka szlakiem: Porąbka Uszewska – Dębowiec – Dukla – Komańcza. Opiekunem duchowym byk ksiądz Andrzej, a organizatorką  pielgrzymki Pani Zofia Gaudyn.

    Porąbka Uszewska powitała nas deszczem, lecz zachwyciła nas Grota Objawień, wybudowana i poświęcona 8 grudnia 1904 roku, wraz z Kaplicą Najświętszego Sakramentu na wzór Groty Massabielskiej, gdzie w roku 1858 od 11 lutego do 16 lipca Maryja Niepokalana objawiła się ubogiej dziewczynie, Bernadecie Soubirous. Maryja wzywała do modlitwy różańcowej i pokuty. Podczas odmawiania różańca powierzyliśmy nasze intencje, a potem nawiedziliśmy kościół p.w. św. Andrzeja Apostoła, gdzie znajduje się obraz Matki Bożej Pocieszenia.

                                            „Bo piękno na to jest, by zachwycało

     W dniach 25-26 lipca 2009 roku uczestniczyłam w pielgrzymce do Sanktuariów Maryjnych na Podlasiu. Modląc się przed cudownymi obrazami Matki Najświętszej doświadczyłam „piękna duchowego”, umocniłam swoją wiarę, poczułam wielką chęć pracy nad sobą i zapragnęłam w większym stopniu wprowadzić ewangelię w swoje życie codzienne.

     W czasie drogi na Podlasie, w autokarze, śpiewaliśmy pieśni religijne, odmawialiśmy Różaniec, koronkę do Bożego Miłosierdzia i inne modlitwy. Bardzo wzruszyła mnie poezja religijna w interpretacji Pani Zofii. Słuchaliśmy z płyt pięknych pieśni maryjnych. Zapadły mi w pamięć słowa refrenu jednej z nich: „Maryjo, Maryjo, jak słodko imię Twe brzmi, Maryjo, Maryjo, hołd wielki składamy Ci”.

    Rozpoczęliśmy od malowniczego Asyżu, aby pokłonić się św. Franciszkowi, pochodzić po jego ścieżkach, zadumać się nad jego dziedzictwem. Wspominając Asyż, trudno nie mówić o św. Klarze jej pokornej służbie Bogu i ludziom. Zapoznając się z jej życiem mieliśmy również okazję uklękną przy jej krypcie.